Ölüm Listesi

Koray Karaca, ölülerin çoğunun internette ikinci kez öldüğünü düşünürdü. İlk ölüm hastanede, yolda, evde ya da kimsenin görmediği bir odada olurdu. İkincisi daha yavaş, daha dağınık ilerlerdi. Birkaç yıl içinde eski haberlerin bağlantıları bozulur, fotoğraflar sunuculardan silinir, isimler arama sonuçlarında aşağı doğru inerdi. Bir zamanlar herkesin konuştuğu insanlar sonunda bir belediye ilanında, unutulmuş bir mahkeme kararında ya da kimsenin uğramadığı eski bir forumda tek satır olarak kalırdı. Kırk üç yaşına geldiğinde Koray’ın işi biraz da bu ikinci ölüme direnmek olmuştu. Eski dosyaları severdi. Kapanmış ihaleleri, yıllar önce dağılmış şirketleri, bir haberde yalnız bir kez geçen isimleri. Haber merkezindeki genç muhabirlerin çoğu olayların ilk saatleriyle ilgilenirdi; Koray bazen beş yıl sonra bulunan küçük bir ayrıntının, ilk gün yazılan on haberden daha değerli olduğunu bilirdi. İnsanlar büyük şeyleri saklarken küçük şeyleri unutuyordu. Koray bu alışkanlığın ne zaman meslekten karaktere dönüştüğünü bilmiyordu. Yıllar içinde haber dosyaları evindeki dolaplara, telefonundaki notlar hafta sonlarına, kaynakların sesleri de akşam yemeklerine taşınmıştı. Esma bir keresinde, daha boşanmadan önce, “Bir şeyin doğru olduğunu öğrendiğinde herkesin de hemen bilmesi gerektiğini sanıyorsun,” demişti. Koray o gün bunu gazeteciliğin tanımı gibi almış, itiraz etmemişti.

Okuma örneğinin sonu