Altı Tanık

Bade Arslan, Tuzla’ya vardığında yağmur dinmişti ama yol hâlâ yağmurun altında kalmış gibi parlıyordu. Kavşağın dört yanındaki tabelalar, farlar ve dükkân ışıkları ıslak asfaltın üzerinde birbirine karışıyor; kaldırım kenarındaki su birikintileri, gerçekte olduğundan daha kalabalık bir şehir görüntüsü taşıyordu. Polis aracının mavi ışığı her döndüğünde, karşı cephedeki kırmızı tabelanın rengi bir an siliniyor, sonra yeniden geri geliyordu. Saatine baktı. 23.07. Telefon geldiğinde adliyedeki odasında, öğleden kalma soğuk bir sandviçin yarısını çöp kutusuna atmak üzereydi. Nöbet gecelerinde yemeğin hangi saatte yenildiğini hatırlamaz, yalnız kahvenin kaçıncı bardak olduğunu bilirdi; bu üçüncüydü ve yarısı masada kalmıştı. Annesi iki kez aramış, ablası Alya aile grubuna bir fotoğraf bırakmıştı. Bade ikisine de dönmemişti. Ölümle sonuçlanan bir trafik kazası haberi geldiğinde, ilk düşündüğü şey olayın kendisi değil, gece yarısından önce eve dönemeyeceği olmuştu. Bu düşünceden utanmamıştı. Meslekte birkaç yıl geçirdikten sonra insan, başkasının en kötü gecesinin kendi hayatında bazen yalnızca uzayan bir mesai olduğunu öğreniyordu. Nöbetçi polis memuru onu bariyerin yanında bekliyordu. Bade arabadan iner inmez yaklaşarak kısa bir selam verdi. Elindeki ince şeffaf dosyayı yağmurdan korumak ister gibi montunun içine çekmişti. “Erkek, altmışlı yaşların başı. Ambulans geldiğinde nabız yokmuş. Kimlik bulundu. Sürücü olay yerinde değil.”

Okuma örneğinin sonu