nk.NAFİZ KILINÇYAZARIN SAYFASI
Dosya 17 — Nafiz Kılınç

TARİH VE HAFIZA

Dosya 17

Nafiz Kılınç

Bir belgeye inanmak mı daha tehlikelidir, onu sorgulamamak mı?

Gazeteci Kürşat Aydın’ın yolu, arşivler, belgeler ve geçmişe dair anlatılarla kesişir. Tarih ile kurmacanın sınırında, bir belgenin ne söylediği kadar ona neden inanıldığını da sorgulayan bir roman.

TÜR
Tarih ve hafıza
DİL
Türkçe
Okuma örneği

E-kitap sürümü hazırlanıyor.

İLK SATIRLAR

Hikâyeye bir adım.

Dosya 17 · Kitabın açılışından kısa bir örnek

İstanbul, gece yarısından sonra yağmura teslim olmuştu. Cağaloğlu yokuşlarından aşağı akan su, kaldırım taşlarının arasındaki kiri söküp Sirkeci’ye taşıyor; kapanmış matbaaların teneke kepenklerine vurdukça dar sokaklarda boğuk bir uğultu bırakıyordu. Sarı sokak lambaları yağmurun içinde titriyor, eski hanların cepheleri bir görünüp bir kayboluyordu. Kürşat Aydın üçüncü kattaki bürosunda yalnızdı. Bilgisayar ekranında üç gündür bitiremediği yazı duruyordu: Tarihin Hafızası mı, İnsanlığın Hafızası mı? Başlığı koyarken sevmişti. Şimdi fazla gösterişli buluyordu. Son paragrafı bir kez daha okudu, iki cümleyi sildi, sonra aynı düşünceyi başka kelimelerle yeniden yazdı. Geçmiş bir kez yaşanırdı. İnsanlar onu her anlatışlarında yeniden kurardı. Gazetecilik yaptığı yıllarda bunu defalarca görmüştü. Aynı patlamayı üç tanık anlatır, ortaya üç ayrı sokak çıkardı. Aynı fotoğraf, bir gazetede direnişin, diğerinde ihanetin kanıtı olurdu. Değişen olay değildi. Altına yazılan cümleydi. Belki bu yüzden haber merkezlerinden uzaklaşıp arşivlere yaklaşmıştı. Gazeteler günün ne olduğunu söylerdi. Arşivlerse insanların o gün hakkında ne söylenmesini istediğini. Masanın sağında üst üste duran üç kitabın en altında, Profesör Kemal Erden’in iki yıl önce verdiği kalın cilt vardı. Die Archive und ihre Schatten. Arşivler ve Gölgeleri. Kürşat kitabın ilk elli sayfasından öteye geçememişti.

Okuma örneğinin sonu